Όταν είσαι ένας, δεν είσαι Μόνος.
Είσαι Μισός.
Η μοναξιά σου είναι κομμένη στα δύο.
Μισή για σένα και μισή για τον απόντα.
Είσαι μισός όταν δεν είναι δίπλα σου ο άλλος.
Είσαι μισός όταν κανείς δεν σού σκουπίζει τα δάκρυα.
Είσαι μισός όταν σ’ ακούει μόνο το χαρτί
και το μολύβι ξεδιπλώνει τις σκέψεις σου.
Είσαι μισός όταν δεν σε γεμίζει η ζωή σου.
Μισοάδειος, όχι μισογεμάτος.
Είσαι μισός όταν μιλάς στον εαυτό σου
και κανείς δεν σ’ ακούει.
Είσαι μισός όταν κομματιάζεις την καρδιά σου
και δωρίζεις τα θρύψαλά της.
Είσαι μισός όταν ποθείς τ’ όνειρο
που ξέρεις ότι θα παραμείνει όνειρο.
Είσαι μισός όταν ζεις μια φαντασίωση
για τη φαντασίωση
και όχι για τη δυνάμει πραγματοποίησή της.
Είσαι μισός όσο ψάχνεις.
Είσαι μισός όσο χρειάζεσαι κάποιον ή κάτι.
Είσαι μισός όταν εξαρτάσαι.
Και τότε το ολόκληρο φεγγάρι
όχι μόνο δεν θα σε γεμίσει·
θα αδειάσει ακόμα περισσότερο το κενό σου…

(Άραγε πιο μεγάλη θλίψη προκαλεί
μια μοναχική Ανατολή
ή μια ζευγαρωμένη Δύση;)